Spacer
wirtualny
Dominik Lejman
Biały, heteroseksualny mężczyzna po 50tce. Malarz. Absolwent Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku oraz Royal College of Art w Londynie. Brał udział w ponad 150 ekspozycjach zbiorowych, m.in. Biennale Architektury w Wenecji 2004, Sanguine w Fondazione Prada (2019), Macht! Licht! w Kunstmuseum Wolfsburg (2022). Autor ponad 100 wystaw indywidualnych w ośrodkach sztuki w kraju i za granicą. Ostatnia przeglądowa wystawa Dominika Lejmana Air Wants to Go odbyła się w 2020 roku w OP ENHEIM we Wrocławiu. W 2022 Lejman był autorem indywidualnej wystawy Lunatics w pawilonie Madnicity na wyspie San Servolo podczas 59 Biennale w Wenecji. Jego prace można znaleźć w wielu kolekcjach publicznych jak m.in. Muzeum Sztuki w Łodzi, Bremen Kunsthale, w przestrzeniach publicznych jak Cleveland Clinic collection jak i wielu kolekcjach prywatnych. Autor stałych realizacji site-specific min. Staging Anonymous (dolne miasto Gdańsk, CSW Łaźnia), we miss what we miss (Poznań Sculpture Park, Galeria ABC).
Laureat polskich i zagranicznych nagród, m.in. Paszportu Polityki (2001) i Berlin Art Prize (2018). Obecnie profesor doktor habilitowany, Dominik Lejman jest kierownikiem II Pracowni Malarstwa na Uniwersytecie Artystycznym im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu. Pracuje i mieszka w Berlinie i Poznaniu.
Dominik Lejman
Pływacy, 2006
fresk wideo
Artysta przedstawia tłum kąpiących się osób jako ruchomy ludzki ornament. Dominik Lejman stworzył cały szereg prac na ten temat; pokazuje je w postaci fresków wideo, czyli projekcji wyświetlanych
w jasno oświetlonych przestrzeniach.
Taka forma prezentacji zmienia postaci ludzkie w znaki, hieroglify. Jaki „tekst” mógłby zostać napisany takim „alfabetem”? Statystyczne dane? Sekwencja abstrakcyjnych, tymczasowych kompozycji tworzonych przypadkowo przez poruszające się chaotycznie ciała? Czy przeciwnie
– zapisana jest tu jakaś prawda o relacjach społecznych czy prawach rządzących ludzkim kosmosem?
Pytania stawiane przez Lejmana rezonują z tymi, które zadawał Tarasin. Twórca Zeszytów wytrwale poszukiwał porządku w (pozornym) chaosie świata, starał się „czytać” rzeczywistość, opisywać jej manifestacje i fenomeny abstrakcyjnym językiem wizualnym. Znamienne, że wśród motywów studiowanych przez Tarasina często powracają konstelacje ludzkich ciał rozrzuconych – na pierwszy rzut oka przypadkowo –
na płaszczyźnie nadmorskiej plaży.